Ve bir gün...
Sonbahar¿n son günü...
Günlerden 23 Mart¿n iz dü¿ümünde bir Ekim günü, y¿l 2024. Ö¿le namaz¿ sonras¿ bulu¿mu¿lard¿; yine ayn¿ parkta, ayn¿ bank üzerindeydiler. Ve teklif ve davet bu sefer Nasir'den geldi '¿sterseniz buyurun bize gidelim, ¿u ayazda bir ¿l¿k ¿erbet içelim!...'
Mehmet bey hiç dü¿ünmeden 'Olur, güzel olur!' dedi. Zaten Nasir'in evini, e¿ini ve yäay¿¿¿n¿ hep merak ediyordu. Hedefinde de, bir gün Nasir ve ailesini kendi hanelerine davet etmek vard¿.
Ve kalkt¿lar,
Birlikte yürüdüler..
Yürüdüler, yürüdüler...
At¿lan her ad¿m, gurbetten kurbete idi.
Gurbetten gelmi¿im yorgunum hanc¿, ¿uraya bir yatak ser yavä yavä. Sana her ¿eyimi anlatacäim, otur bä ucuma sor yavä yavä...
At¿lan her ad¿m, filmin son karesiydi ve zaman ve mekan¿n d¿¿¿nda cereyan ediyordu.
Siyah-beyaz bir äk hikayesi son buluyordu at¿lan her ad¿mda.
¿caz, çoktan hecelenmi¿ ve o mahur bestenin ahir hecesi de söylenmi¿ti.
Son hece ahiret semas¿na yol ald¿¿¿nda, säanak säanak yäan ise tek bir ¿eydi: sükut..
Öyle bir sükut ki, ç¿¿l¿k ç¿¿l¿¿a..
Öyle bir sükut ki, içte ve d¿¿ta f¿rt¿nalar koparan..
Öyle bir sükut ki, vakarl¿ bir tören geçi¿iyle omuzlarda tä¿nan...
At¿lan her ad¿m gurbetten kurbete idi.
At¿lan her ad¿mda Mehmet beyin ak¿l etmedi¿i tek ¿ey ise, dönüp geriye bakmakt¿.
Dönüp geriye bir baksa, bedeninin hala o bank¿n üzerinde oldu¿unu görecekti; gözleri yerdeydi, sessizdi ve kimsesizdi!..
Yeni e¿i, yeni yaran¿, yeni dostu, yeni can dostuyla yeni evlerine do¿ru yürüyorlard¿..
Az kalm¿¿t¿!
